Blog kancelarii

Kwiecień 9, 2014

Korzyści z zawierania porozumień w sprawie cen transferowych

 

Porozumienia w sprawach ustalenia cen transakcyjnych przynoszą wymierne korzyści zarówno podatnikom jak i organom administracji podatkowych poszczególnych państw. Z punktu widzenia interesów fiskalnych państw uprzednie porozumienia cenowe są pożądanym sposobem rozwiązywania sporów z zakresu cen transferowych, ponieważ  w znacznym stopniu obniżają koszty administracyjne przeznaczane na szeroko rozumiane kontrole podatkowe w tym zakresie. Tym samym zaoszczędzone środki finansowe, krajowe organy podatkowe mogą wykorzystywać na promowanie polityki cen transferowych zgodnej z prawem a także na podnoszenie świadomości prawnej swoich rezydentów z dziedziny efektywnego wykorzystywania dopuszczalnej przez normy prawne optymalizacji podatkowej. Redukcję kosztów administracyjnych umożliwia szereg wymogów towarzyszących procedurze uzgadniania kształtu przyszłego porozumienia w sprawie cen transferowych, do których należy m.in. dobrowolność ujawniania przez podatnika informacji, współpraca w mało konfrontacyjnej atmosferze, a przez to obiektywne i mniej czasochłonne analizowanie przedłożonych zagadnień.

Organy administracji podatkowej poszczególnych państw zyskują na porozumieniach również w kontekście czasu poświęconego na eliminowanie zjawiska przerzucania dochodu za pomocą cen transferowych. Postępowanie w tym przedmiocie jest skrócone ze względu na fakt aktywnego udziału podmiotu zobowiązanego, co przyśpiesza też proces podejmowania decyzji administracyjnych.

Ponadto instytucja uprzednich porozumień cenowych może stanowić jeden z czynników branych pod uwagę przy wyborze miejsca planowanych przedsięwzięć. Zawierane porozumienia są materialnym dowodem na to, że administracja podatkowa będąca stroną tego rodzaju umowy jest skłonna do negocjacji, a następnie akceptacji warunków rozliczeń podatkowych. Ma to kluczowe znaczenie z punktu widzenia krajowej gospodarki, gdyż tego rodzaju spostrzeżenia mogą przyczynić się do wzrostu inwestycji zagranicznych przedsiębiorców na rynku danego państwa oraz stanowić istotną siłę napędową dla rozwoju przedsiębiorczości. Często bowiem trudności natury podatkowej są kluczowym powodem rezygnacji przez przedsiębiorców z alokacji kapitału na inwestycje na danym obszarze jurysdykcji podatkowej.

Użyteczność porozumień w sprawach ustalenia cen transakcyjnych dla organów administracji podatkowych widoczna jest także na przykładzie problemu repartycji zysku, przypisania dochodów powstających w ogólnoświatowym obrocie papierami wartościowymi i towarami a także ustalania wielostronnych porozumień o udziale w kosztach[4]. Ponadto towarzyszący negocjacjom w sprawie porozumień element współdziałania i partnerstwa pozwala organom fiskalnym państwa na poszerzenie wiedzy z zakresu transakcji grup wielonarodowych oraz poznanie specjalistycznej terminologii charakterystycznej dla poszczególnych sektorów czy branż. Ma to istotne znaczenie z punktu widzenia obsługiwanych podatników, ponieważ pozwala na indywidualizację dokonywanych przez nich operacji w zależności od specyfiki branży jaką się zajmują. Zrozumienie i wnikliwe rozpoznanie przez organy podatkowe zagadnień charakterystycznych dla poszczególnych segmentów gospodarki podnosi poziom profesjonalizmu czynności podatkowych oraz wpływa na jakość i wiarygodność przeprowadzanych ustaleń.

Porozumienia w sprawach ustalenia cen transakcyjnych stanowią również cenne źródło profitów dla podatników. Jedną z najbardziej pożądanych zalet tego rozwiązania prawnego jest zminimalizowanie niepewności towarzyszącej podmiotom powiązanym co do prawidłowości przeprowadzanych transakcji w ramach grupy a zwłaszcza co do ewentualności wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie przerzucania dochodów za pomocą cen transferowych[5]. Według raportu przeprowadzonego przez korporację będącą jednym ze światowych liderów w zakresie audytu, doradztwa podatkowego, biznesowego oraz transakcyjnego – firmę Ernst & Young, podmioty pozostające we wzajemnych powiązaniach za najbardziej intratny aspekt funkcjonowania instytucji uprzednich porozumień cenowych uważają pewność obrotu gospodarczego[6]. Gwarancja minimalizacji ryzyka mającego związek z korektą zysków pozwala na zwiększenie przewidywalności obciążeń publicznoprawnych i w konsekwencji na poprawę poziomu rentowności podmiotów powiązanych.

Uprzednie porozumienia cenowe zapewniają podmiotom powiązanym poczucie stabilności własnej sytuacji finansowej pod względem podatkowym oraz szeroko rozumiany komfort psychiczny, który przekłada się na większy wkład i zaangażowanie w obszary mające zasadnicze znaczenie dla funkcjonowania przedsiębiorstwa a niekoniecznie związane z nieustannym kontrolowaniem cen transferowych.

Zawarcie porozumienia wpływa na redukcję zakresu dokumentacji podatkowej przechowywanej w przedsiębiorstwie do niezbędnego minimum oraz redukcję wydatków i czasu poświęcanego na jej przygotowywanie. Ponadto zapobiega kosztownym analizom stanu faktycznego i okoliczności dotyczących zawieranych transakcji, obniża poziom rezerw finansowych przeznaczonych na pokrycie obciążeń publicznoprawnych, minimalizuje ryzyko ewentualnych kar z tytułu przerzucania dochodu, umożliwia bezsporne i partnerskie negocjacje z organami fiskalnymi państwa.

Dla podmiotów dokonujących interesów biznesowych na skalę międzynarodową istotne jest również to, że APA redukują lub całkowicie wykluczają możliwość podwójnego opodatkowania transakcji z podmiotami zagranicznymi w przypadku porozumień dwustronnych lub wielostronnych. Eliminują również tzw. podwójne ekonomiczne ryzyko opodatkowania w przypadku transakcji krajowych.

W doktrynie wskazuje się również na pewne niedogodności związane z funkcjonowaniem instytucji porozumień transferowych w praktyce. Wśród nich wymienia się przede wszystkim zagrożenie, że informacje dotyczące transakcji handlowych, ujawniane organom podatkowym, mogą zostać przez nie wykorzystane na niekorzyść podatnika w postępowaniach nie związanych bezpośrednio z zagadnieniem cen transferowych. Innymi słowy udostępnianie organom fiskalnym danych obrazujących działalności przedsiębiorstwa może rodzić ryzyko nieoczekiwanych kontroli podatkowych. Ponadto uprzednie porozumienie cenowe powoduje niebezpieczeństwo stymulowania przez organy podatkowe praktyk cenowych przedsiębiorstwa, co w konsekwencji może stać się przyczyną naruszeń zasady wolnego rynku.

Wśród innych uciążliwości związanych z zawieraniem porozumień transferowych wymienia się przewlekłość oraz kosztowność postępowania, a co za tym idzie konieczność poświęcenia czasu, zasobów finansowych oraz osobowych w celu osiągnięcia kompromisu z organami podatkowymi. W istocie jednak proces zawierania wstępnych porozumień cenowych jest o wiele krótszy niż ewentualna kontrola cen transferowych, a nakład środków pieniężnych o wiele mniej dotkliwy. W praktyce porozumienia transferowe są rozwiązaniem celowym i mają sens w odniesieniu do dużych przedsiębiorstw pozostających w stosunkach handlowych z międzynarodowymi koncernami, co nie oznacza, że nie mogą się sprawdzać również wśród mniejszych podmiotów posiadających różnego rodzaju oddziały bądź filie. Porozumienia w sprawach ustalenia cen transakcyjnych są instytucją umożliwiającą podatnikowi dokonanie wyboru pomiędzy mniej absorbującą procedurą negocjacji, uzgadniania stanowisk, kompromisu a o wiele bardziej angażującym nakłady czasowe oraz finansowe kontrolowaniem oraz weryfikowaniem poprawności dokonywanych transakcji.

Ewelina Skonieczka

About Ewelina Skonieczka

  •  

Zostaw komentarz

social media
social media
social media